صفحه اصلی × ورود عضویت ویدئو پادکست مقالات وبلاگ فروشگاه آزمون شخصیت آزمون هوش
logo

برخورد والدین در هنگام عصبانیت

x

برخورد والدین در هنگام عصبانیت

177

1401/4/14

:اشتراک گذاری

5 نکته ای که والدین در هنگام عصبانیت باید به خاطر داشته باشند
مطمئناً چیزهای زیادی وجود دارد که والدین باید آنها را به خاطر بسپارند. برخی از آنها چیزهای ملموسی هستند، مانند به خاطر سپردن همه چیزهایی که باید با خودتان به هر کجا که خود و فرزندتان می روید، ببرید. موارد دیگر نحوه پاسخگویی شما به فرزندان خود در شرایط مختلف است.
طریقه ی واکنش و پاسخ دهی والدین به شرایط مختلف می‌تواند نگاه یک کودک به خود، نحوه واکنش آن‌ها در موقعیت‌های مشابه به عنوان یک بزرگسال و بسیاری موارد رشدی دیگر را شکل دهد.
به خاطر سپردن این پنج مورد در زمانی که از فرزندتان ناراحت هستید به شما کمک می کند تا از این لحظات حساس، به روشی که برای شما و فرزندتان سالم است، عبور کنید.
1. والدین باید به خاطر داشته باشند که خود نیز زمانی کودک بوده اند.
برای برخی افراد این موضوع 30 یا 40 سال پیش بود و برای برخی دیگر، بسیار کمتر. در هر حال، یک زمانی خودتان کودکی بیش نبودید، پس وقتی در حال کلنجار رفتن با فرزندان خود هستید این موضوع را فراموش نکنید. سعی کنید زمانی که بچه بودید و والدینتان از دست شما ناراحت می شدند را به خاطر بیاورید.
احتمالاً سرزنش ها و یا بدتر از آن را به خاطر بیاورید. ببینید به یاد بیاورید که آن سرزنش ها و تنبیه ها چه احساسی در شما ایجاد می کردند. آیا شما هم همین را برای فرزندتان می خواهید؟
قبل از اعمال هر گونه تنبیه سخت، خودتان را جای آنها بگذارید. از نگاه آنها به قضیه نگاه کنید؛ متوجه تفاوت دیدگاه هایتان می شوید. به آنچه که می دانند فکر کنید؛ حتی نصف چیزهایی که شما می دانید هم نیست.
کودکان مطابق با یک مجموعه ای از قوانین رفتار می کنند و دنیای آنها بسیار کوچکتر از دنیای شماست. اولویت های آنها بسیار ساده است و وجودشان به شما بستگی دارد. خطراتی که شما می‌توانید از فاصله یک مایلی تشخیص شان دهید، آنها حتی متوجه شان نمی شوند تا زمانی که دیگر دیر شده است.
به جای تندخویی و بدرفتاری، سعی کنید آنها را راهنمایی کنید. نشان دهید که چه کار اشتباهی انجام می دهند و به مشکلات و خطراتی که نمی توانند ببینند اشاره کنید.
2. به یاد داشته باشید، ما برای شیر ریخته شده گریه نمی کنیم. در عوض، آنجا را تمیز می کنیم.
مگر اینکه فرزندتان به سمت خیابان یا پرتگاهی دویده باشد، به احتمال زیاد چیزی که بخاطرش از دست آنها ناراحت شده اید مسائل پیش افتاده و الکی ای هستند. مطمئناً خطرات بزرگ مستحق پاسخ دهی سریع و اجمالی شماست.
اگرچه، رها کردن دفتر یادداشت روی پیشخوان اینطور نیست (حتی اگر هزارمین باری باشد که به آنها می گویید آن را بردارید). من پیشنهاد می کنم از "پیش آور و پیایند" برای قضیه ی دفتر یادداشت استفاده کنید. مثلاً بگویید، "دفعه بعد که دفترت را روی پیشخوان آشپزخانه ببینم، آخر هفته را در اتاقت سپری خواهی کرد.» هیچ پاسخ احساسی ای هم مورد نیاز نیست، فقط این را بگویید و حتماً هم اجرایی اش کنید.
به خاطر داشته باشید که ناراحت شدن فقط یک واکنش احساسی است. شما باید سعی کنید تا با مسائل پیش پا افتاده، سیاست مدارانه تر رفتار کنید. این به فرزند شما می‌آموزد که شما، به گونه ای کاملاً منطقی و بدون حرص خوردن های بیخودی، در آن موضوع دخالت می کنید. آنها اگر کمی بیش از حد از حدود قابل قبول شما فاصله بگیرند (به خصوص اگر با یک کودک کوچکتر سر و کار دارید) به قدرت و نفوذ شما احترام می گذارند.
3. والدین باید به خاطر داشته باشند که این انتظارات ما می باشد که باعث ناراحتی مان می شود.
انتظارات می توانند به راحتی منجر به ناامیدی و ناراحتی شما از فرزندتان شوند. ما همیشه می‌خواهیم که فرزندانمان در هر کاری که انجام می‌دهند بهترین باشند، و این کار خوب و درستی است که آنها را تشویق کنیم. با این حال، اگر هر بار گل نزندن های آنها در تیم فوتبال مدرسه شان ناراحتتان می کند، باید یک مقدار این فشار ها را کم کنید.
همه ما دوست داریم فرزندانمان بهترین باشند و تشویق آنها به این بهترین بودن ها ممکن است نتیجه ی عکس دهد.
"آیا بهترین تلاشی را که می توانستی انجام دادی؟" این چیزی است که من از فرزندانم می پرسم و یک پاسخ مثبت صمیمانه برای من کفایت می کند. نکته ی کار در اینجا این است که شما به عنوان والدین همیشه می دانید که آیا آنها بهترین تلاش خود را انجام داده اند یا نه و کودک هیچ سرنخی از اینکه شما چگونه می دانید، ندارد.
باور کنید، من اگر ببینم که دارد مسخره بازی در می آورد یا تمام تلاشش را نمی‌کند، حتماً به او چیزی می‌گویم. همیشه یک تفاوتی وجود دارد، و من فکر می کنم دانستن آن تفاوت مهارتی است که همه والدین در آن خبره و حرفه ای هستند.
کارنامه ی آنها نمونه بسیار خوب و فرصتی است برای بررسی انتظارات ما و دیدن اینکه آیا آنها تلاش خود را می کنند یا خیر. همه ما می‌خواهیم فرزندانمان دانش‌آموزانی با معدل های 20 (نمره A) باشند و شاید در چند سال اول مدرسه هم واقعاً بودند.
اما اکنون که آنها در مقاطع تحصیلی بالاتر هستند، A ها در حال تبدیل شدن به B و C هستند. اگر دارید تمام تلاش خود را برای کمک به آنها در انجام تکالیفشان می کنید و نمرات آنها بالاتر نمی رود، این واقعیت را بپذیرید که ظرفیت آنها برای یکسری دروس خاص آنقدرها هم زیاد نیست.
هر کس با دیگری متفاوت است و زندگی همیشه همین بوده است. آنها را به خاطر کارهایی که به خوبی انجام می دهند تحسین کنید. زمانی که به مشکلی بر می خورند به آن‌ها کمک کنید و زمانی که برای چیزی به کمک نیاز دارند همیشه در کنارشان باشید.
4. «"مادر" در واقع نام خدا بر دل و لب همه فرزندان است». براندون لی
این نقل قول به راحتی دیدگاه یک کودک را تنها در چند کلمه خلاصه می کند. آنها همیشه به دنبال تأیید، راهنمایی، تمجید و هر چیز دیگری از جانب شما هستند. شما هم آلفا و هم امگا برای آنها هستید و کلمات شما بیشتر از هر چیز دیگری در ذهن و روح آنها سنگینی می کند.
این در واقع یک قدرت فوق‌العاده است، و شما نباید از آن به راحتی و احمقانه استفاده کنید. با یک کلمه می توانید قلب کوچک و یا روح آنها را درهم بشکنید. این را در نظر داشته باشید قبل از اینکه از این مزیت برای چیزی بی اهمیت استفاده کنید.
نکته دیگری که هنگام برخورد با فرزندانتان باید به خاطر داشته باشید این است که از خود بپرسید: «آیا این رفتار آنها در واقع بازتاب مستقیمی از من است؟ آیا این کار آنها بخاطر چیزی است که از من یاد گرفته اند یا از من شنیده اند ؟"
یک آینه بین خود و فرزندتان قرار دهید و مطمئن شوید که این شما نیستید که باعث ناراحتی خودتان شده اید و مقصر شما نیستید. گاهی اوقات می بینیم که فرزندانمان عادات بد و عادات خوب ما را تقلید می کنند و این عمل می تواند تا حدودی احساسات منفی ای را در ما ایجاد کند.
5. هیچ چیزی "آنقدرها هم بد" نیست.
ما در جهانی ناقص و ناکامل زندگی می کنیم و فرزند شما مدت زیادی از حضورش در آن نمی گذرد. به جای اینکه وقتی کاری را که شما تایید نمی کنید انجام می دهند ناراحت شوید، اشتباهی که کرده اند را به آنها نشان دهید.
به آنها بگویید که چرا ناراحت هستید و آنها ممکن بود خود را در معرض چه خطری قرار دهند. از دانش و تجاربی که در زندگی به دست آورده اید استفاده کنید تا چشمان بی تجربه و ناآگاه آنها را به روی چیزهایی که نمی توانند ببینند، باز کنید.
پدر و مادر بودن مسئولیت بزرگی است
در نهایت، والدین باید به خاطر داشته باشند که این یک تمرین نیست، بلکه واقعیت است و وقتی که بچه ها بزرگتر می شوند، پستی و بلندی های دوران کودکی خود را، حتی اگر شما هم به خاطر نداشته باشید، به یاد می آورند.
و باور کنید، وقتی که به سنی رسیدند که می توانند همه تصمیمات خود را بگیرند، این مسائل روی رابطه ای که آنها انتخاب می کنند با شما داشته باشند، تأثیر می گذارد. این در واقع حصاری است که شما به هیچ وجه نمی‌خواهید در سمت اشتباه آن قرار بگیرید، بنابراین تا می‌توانید، اکنون و در آینده، صبور باشید. آن موقع شما همان فردی خواهید بود که آنها با افتخار پدر و مادر خود خطاب می کنند.
ایران
تهران، شهرک قدس، بلوار دادمان، جنب رستوران لانجین، پلاک 38
+(98) 21 8858 1275 - 6
شنبه تا چهارشنبه 09:00 صبح - 05:00 عصر
suport@bavar.ir
پشتیبانی 24 ساعته
بالا